नश्वरता

           // नश्वरता \\


सुर्य ऊगवतो अन मावळतो ठेवून साक्षी त्या क्षितीजाला |

कारण दोघे सदैव जाणून समृध्दीतील नश्वरतेला ||धृ.||



रंगमंच हा फुलतो ज्याचा त्या मेघांच्या कलाकृतीतून |

अभ्रांच्या कलशातील सागर कणाकणाला ज्याच्या भिजवून |

समृध्दीच्या डोहि तरीहि "अहंकार" नसतो गगनाला | कारण...||1||



भूमीच्याहि कवेत असतो विशाल रत्नाकर खळखळता |

समृध्दीचा थेंब थेंब तो परी "खार्या कर्जातुन" बुडता |

अशी कोरडी धरणी तरीहि नसे 'दिन' त्या आकाशाला | कारण...||2||



नसते खारेपण डोळ्यातुन "जीवनात" हरवूनी गोडवा |

समृध्दी अंबरात तरीहि भुमीच्या अंतरी  गारवा |

कारण "ना कुरवाळे" धरणी अवर्षणाच्या खोल व्रणाला | कारण...||3||



ऋतु वर्षेचा मग अवतरूनी चटक्यांवर त्या शीतल पाखर |

धरणी फुलुनी हिरवाईने गगनातील ऊडतो रत्नाकर |

"रिक्त" होऊनी "विरक्त" नभ जे शुष्कपणा ना जाळे त्याला | कारण...||4||



विशाल हृद्यी आकाशाच्या नसते मत्सर वृत्ती त्रोटक |

भुमी म्हणते रिक्त जरी हे जाणून मी नभ विशाल व्यापक |

"अलिप्त राहून हिंदोळ्यांवर" मिळे "स्थैर्य" नभ अन भुमीला | कारण...||5||



शांती हृद्यातील दोघांच्या श्वास पुरवूनी ऋतुचक्राला |

बरसुन जीवनधारा कोरून साकारत गेल्या सृष्टीला |

आज हि अर्वाचीन पाण्यातुन तेज नवे ह्या वसुंधरेला | कारण...||6||



खळखळते जे विश्वातुन अन धरून श्वास अपुल्या रक्तातुन

मळकट खारेपण सृष्टीतील पिऊनी कसे गोड ते जीवन ?

भूमी अंबर नाहि जखडून ठेवत कारण त्या पाण्याला |

कारण दोघे सदैव जाणून समृध्दीतील नश्वरतेला ||7||


- मकरंद सुधाकर पाटोळे.